Proszę.
- Może poczekać? - Dziękuję.
Georgie...
Jak mogłem zapomnieć. Wybacz.
Wybierz, który chcesz, Billy.
Poza tym na końcu,
już zajęty. Niestety.
Pamiętam cię.
Pokonaliśmy cię.
Nie boję się ciebie.
BILL DENBROUGH AUTOR BESTSELLERÓW
- Postarzałem się. - Byliśmy dziećmi.
Witaj w domu.
Przykro, że to tak... Chodźmy.
Nie róbmy wokół tego szumu, żeby nie popaść w histerię.
Już to przeżyłem.
Chcą chyba to wyjaśnić, albo tak mi się zdaje.
Niewiele już pamiętam.
Nie bardzo nawet wiem, po co wróciłem, pomijając Georgie'a.
Natłok wspomnień czasem przeszkadza.
Ale ty pamiętasz.
Nie wyjeżdżałem, wciąż tu jestem, co krok widzę naszą siódemkę.
Szczęśliwą siódemkę.
Zaraz, coś mi świta... Któreś z nas tu mieszkało.
Tak.
Bev.
Na tej ulicy.
Jej ojciec... był woźnym, to dzielnica biedoty.
Nadal tak jest.
Twój?
Jestem kawalerem. Wystarczy mi. Czysty i w dodatku spłacony.
- Zjesz coś? - Straciłem jakoś apetyt.
Zorganizowałem dla nas kolację.
- Spotkałeś już kogoś? - Nie.
Ale czuję, wiem, kiedy ktoś wjedzie do miasta.
Nie wszyscy już są.
Nie.
- Też czujesz? - Coś w tym jest.
Za wspomnienia.
Co?
Może to poruszy stare pokłady pamięci.
Srebrzysty.
Zobaczyłem go w komisie rok temu.
Guma tylko siadła, nic więcej. Ale poczekaj.
Kupiłem ten zestaw do naprawy opon
3 miesiące zanim zobaczyłem rower.
Jakaś siła nakręcała nas tego lata.
Albo mieliśmy ją w sobie.
Może wciąż tu jest...
Przebiorę się.
Paramount, o nie.
Wy palanty.
Z kulturą wciąż na bakier.
SPOCZYWAJ W POKOJU RICHIE TOZIER 1950-1990
Mike Hanlon?
Właśnie wyszedł. Z pewnością wróci.
Poczekam tu na niego.
Weź się w garść, Tozier.
Proszę się napić, to woda.
Dziękuję.
Trochę za młoda dla ciebie, co?
Nic nie słyszę. Nie słyszę.
Słucham?
Na górze. Mam dla ciebie balon.
Chcesz balona?
Co jest? Jeden ci nie starczy? Masz!
- Dobrze pan się czuje? - Tak.
Ostatnia szansa, Tozier. Wyjedź stąd zaraz.
Jesteś za stary, by mnie powstrzymać.
Proszę powtórzyć panu Hanlonowi...
Masz Księcia Alberta w pudełku? To wypuść biedaka.
Proszę mu powiedzieć, że poszedłem się umyć.
Spotkamy się wieczorem.
Zjeżdżaj! Póki czas.
Przepraszam, czy pani lodówka chodzi?
To niech ją pani łapie zanim da dyla.
A niech mnie. Masz je? Karty z rowerami.
Najlepsze do tasowania.
Bill.
Widzę.
Pilnuj Millera, Fran. Zadzwonię do Todda. Co z ekspertyzą?
Słucham?
Coś przerywa, zadzwonię z hotelu.
Niech pan stanie.
Proszę zaczekać.
Już po tobie, grubasie. Zginiesz.
Masz, prosiaku.
Baw się dobrze.
Nic ci nie jest?
Kolano.
- Szczęście, że ma pan chustkę. - Różnie bywa. Zatrzymaj ją.
- Już sobie poradzę. - Trzymaj się
Ben!
Witaj.
Co porabiałeś tyle czasu?
Kiedy wreszcie dołączysz do nas?
To przywidzenie.
Tylko przywidzenie.
Ma pan drobne?
Co z tobą, człowieku? Nic ci nie chcę zrobić.
Nawet cię nie znam.
Jedźmy.
Do zajazdu?
Tak.
Powrót do korzeni.
Coś w tym rodzaju. Spotkanie z duchami.
ZAWRÓĆ
Do diabła, czas leci.
Tu jest przepis.
Ile masz lat?
- Prawie 12. - Wystarczy. Chodź.
Spokojnie, Eddie, ja nie gryzę. Wszystko dlatego, że jesteś spięty.
Jak choćby ta astma.
- Wiesz, co to jest placebo? - Muszę iść.
To woda, zwykła woda z dodatkiem kamfory.
Doktor jest uległy, a mama uparta. Jesteś między młotem a kowadłem.
Nieprawda, jestem chory, mam astmę.
Proszę pana.
Recepta.
Nie ma to jak porządnie dać sobie w płuco.
- Chłopcze, daj mi cygaro. - Nie wolno ci, dziadku.
Panie Keene?
Masz dla mnie cygaro?
Nie mam, jestem Eddie Kaspbrak, syn Soni.
A lukrecję? Lubię lukrecję.
Dziękuję, że wtedy powiedział mi pan prawdę.
Wyglądasz jaki pineska, synu.
- Pójdę już. - Hydrous.
H2O, woda.
To tylko woda.
Wszystko jest w twojej głowie.
Pamięta mnie pan.
Panie Keene...
Wynoś się z Derry, póki jeszcze czas.
Proszę.
Strzeż się, Eddie,
ty cherlaku.
Nie ma cygara.
Zawsze wolałem lukrecję.
Przepraszam, chyba się pomyliłam, szukam państwa Marsh.
Nie mieszkają tu, chociaż...
- Mieszkał tu Alvin Marsh. - To mój ojciec.
Przykro mi, ale pani ojciec
nie żyje od pięciu lat.
Ale na dzwonku...
Kersh, myślałam że Marsh.
Jestem Kersh, znałam pani ojca.
Proszę wejść, napije się pani herbaty.
Ależ bardzo proszę.
Proszę się rozejrzeć, może się pani odświeży?
Zapraszam na herbatę.
Z przyjemnością.
Podoba mi się tu. Jest tak inaczej, przytulnie.
Panienka jest miła. Przepraszam za tę panienkę.
Pij, kochanie, póki jeszcze ciepła.
Nie szkodzi, kochanie, posprzątam to.
Na dzwonku było Marsh.
Uciekaj stąd i to szybko, bo spotka cię coś strasznego.
Pływają tam.
Martwię się o ciebie, Bevvie, bardzo.
Nie uciekniesz od tego.
Nie ma cię naprawdę!
Od razu ci mówiłem, że to kretyn.
- Pamiętasz? - Greco, nie obrażaj Billa.
Jak on śmiał mi to zrobić.
Od początku się go czepiasz.
To ostatni jego film.
Gdybyś go widział, wyglądał strasznie.
Mały kryzys zbliża znużoną parę
albo ją rozdziela,
...szczęśliwym trafem... - Proszę cię.
Daję ci tylko pod rozwagę taką szczęśliwą ewentualność.
A dałbyś mi kilka dni?
Powiedzmy, że tego nie słyszałem.
Mogę zastąpić tego imbecyla, ale nie ciebie.
Wykluczone.
Wiele cię kosztował sukces.
Nie niszcz tego, co łączy nas jako profesjonalistów.
Z oddanego przyjaciela nie rób sobie śmiertelnego wroga.
Nie mówmy już o tym.
Do jutra.
Międzynarodowa rezerwacja?
Najbliższy lot do Stanów Zjednoczonych.
Szukam pana Hanlona.
- Eddie? - Ben?
- A gdzie twój cały tłuszczyk? - Ulotnił się.
Richie rzuciłby tekst.
Ben?
- Niestety - Ja chyba śnię.
Kto chce drinka, ręka w górę.
Tozier, co z tobą, weź się w garść.
Za dużo było prochów w 67-ym.
Jesteś przepracowany.
Mam toast.
Kto wyłysiał, kto ma zmarszczki, ilu pofrunęło do nieba?
Bip bip Richie.
Beverly.
Klub Oldboyów.
Cześć, ślicznotko.
Richie.
- Eddie. - Słabość do ciebie mi została.
Zobaczyłam was tutaj i to wszystko wróciło.
W co my się pakujemy?
Cześć, Bev.
Jestem z ciebie dumna...
- W porządku? - Tak. Nie.
Widziałam coś dzisiaj.
- Ja też. - I ja.
W bibliotece.
To Pennywise?
Pewno, że on.
- Już nas dopadł. - Chce nas wykiwać.
- Może on się nas boi. - COŚ się boi.
COŚ.
Pomóż nam sobie przypomnieć.
Tak, bo pojęcia nie mam, o czym mówicie.
Nic nie pamiętam, klapki na mózgu. A wy nie?
Jak tylko wyjechałem z Derry, na oczy mi spadła zasłona.
Może to woda.
A raczej kanał.
To kwas z baterii, ty śmieciu!
Już mi lepiej. Już wiem co to za jeden, ten Pennywise.
Biała twarz, czerwony nos, jakieś 2m wzrostu, zęby jak kły.
Eddie...
Co jest, do cholery? Co się dzieje?
Wybaczcie. Wszystko nagle wróciło. Patrzyłem temu łachowi w twarz.
I uratowałeś Stana, pamiętasz?
Tak, teraz kojarzę.
A gdzie on jest? Stan!
- Gdzie Jego Wysokość? - Rozmawiałeś z nim, Mike?
Będzie tu.
Zacznijmy bez niego, pomóż nam Mike.
Chwileczkę, dobrze się czuję z wami, niemal całkiem bezpiecznie.
Napijmy się, zjedzmy coś, wilka zostawmy za drzwiami.
Mówisz jak prawdziwy frajer.
Za Klub Frajerów.
Skoro mowa o żonach, ile razy byłeś przy ołtarzu, Richie?
4 czy 5, one wszystkie są takie same, wybacz, Bev.
Drobiazg, witaj w 4 wieku.
- A ty, Ben? - Jakoś się wywijałem.
Eddie?
Mam cudowną kobietę, ale firma pożera mi mnóstwo czasu.
Lepiej być martwym niż żonatym.
- Masz dzieci, Richie? - O ile wiem, nie.
A ty, Bev?
Mieszkam z... Nie mam męża.
- Gdzie okulary, Richie? - Szkła kontaktowe.
Wciąż łamałeś oprawki, powinieneś mieć akcje w fabryce taśmy klejącej.
I Henry Bowers.
Czy ten nieszczęśnik zakończył swój nędzny żywot?
Nie miał tyle szczęścia, jest w szpitalu na oddziale zamkniętym.
A, twierdzi że zamordował wszystkie dzieci.
Był z nami w kanałach.
- Chciał zabić Stana. - Nas wszystkich.
Jak go wyciągnęli włosy miał całkiem siwe.
- Mamrotał o jasnym świetle. - I klownie.
- Nikt mu nie wierzył. - Prócz tego, że zabił dzieci.
A my nic nie powiedzieliśmy.
COŚ je zabiło. Myśmy COŚ powstrzymali.
Do czasu.
STANOWY ZAKŁAD PENITENCJARNY ODDZIAŁ PS YCHIATRYCZNY
Henry.
Henry Bowers.
Tu jestem.
Tutaj.
Pomogłeś mi kiedyś.
Goniłeś te bachory, prawie je dopadłeś.
Masz znowu szansę.
Wróć i dokończ robotę. Wróć do Derry i zabij je.
Dla mnie, zabij je.
Zabij je wszystkie.
Kochani,
było super.
Ale o 6:00 mam samolot.
Wyjeżdżasz?
Chcesz przygody, dziewczynko? Wskrzesić ten stary koszmar?
Kocham was, ale na mnie nie liczcie.
Wracam do hotelu, zdrzemnę się, a rano
wynoszę się stąd na zawsze.
Będę was czule wspominał.
Wszyscy się boimy, to nie wstyd.
Może on ma rację.
- Jak chcecie wrócić do kanałów... - Nie wiemy.
Nie rozmawialiśmy o tym.
Niech Mike nam wreszcie powie, co zaszło i czemu nas tu ściągnął.
Chcę się tylko przespać, za dużo żądam?
Wysłuchajmy Mike'a.
Jak Richie chce, niech idzie.
Jesteśmy tu, bo daliśmy sobie słowo.
I dotrzymaliście go przyjeżdżając tu.
Do niczego więcej nie jesteście zobowiązani.
No właśnie.
Zapłaciłem już.
Nie ma o czym mówić.
No dobra, za Mike'a Hanlona,
bez którego nie byłoby nas tu dziś. Zobaczmy, co nas czeka.
"Pożre cię tłusta bestia. Miłego dnia".
Zróbmy krąg.
Co się stało? W czym mogę pomóc?
Kolega miał atak astmy, już mu przeszło.
Już dobrze, dziękuję.
Nic się nie stało?
Wszystko dobrze.
Dziękuję, Rose.
Odechciało mi się spać.
Chodźmy stąd.
Mieszkanie państwa Urisów?
Jest Stan? Mike Hanlon, jego przyjaciel.
Co robimy?
W czym problem? Mydło, woda i będzie czysto.
Czemu tylko my to widzimy?
To jest pytanie, spytajmy naszej wyroczni, Mike?
Michel.
Chwileczkę, Stan? Mike Hanlon. Mogę prosić Stana Urisa?
Powiedz mu, że go skreślamy, bo nie przyjechał.
Pasujesz do tych włosów, wiesz?
Kto jest nietutejszy?
Przyleciałem właśnie z Los Angeles i ścierpła mi dolna część pleców.
Dobrze znów być w Derry i wdychać stare powietrze.
Wulkan miłości w jednym pomieszczeniu.
Eddie, weź ich nazwiska, wyślę wszystkim życzenia Gwiazdkowe.
Nie, Billowi ekstra, bo to wielki pisarz.
Kocham go jak brata, którego nigdy nie miałem.
To jest mój brat, którego nie miałem!
Bip bip, Richie. Stan?
Dziękuję.
Stan nie żyje.
Podciął sobie żyły po moim telefonie.
Ostatni widział COŚ tego lata.
Ciągle mówił, że to empirycznie niemożliwe.
Nawet klown go nie przekonał.
Aż do tamtego popołudnia.
Jechałem Chestnut Street,
a on jak szalony biegł przez park.
Jedź.
Naprzód, Srebrzysty!
Nic się nie działo, według mnie, ale Stan COŚ widział.
Nie oglądałem się, nie chciałem.
Trochę minęło nim mi powiedział, co się stało.
Był w parku Lampkina, obserwował ptaki. To było jego hobby.
Pamiętacie, mówił o tym "zbieranie ptaków".
Stan.
Nie miał zamiaru wejść do tego domu, ale ten głos wciąż szeptał
i postanowił znaleźć racjonalne wytłumaczenie.
Stanley.
Tu jestem.
Był w pułapce.
Trzymał atlas ptaków jak tarcze i recytował nazwy ptaków...
Zięba długoszyja, wilga Baltimore,
czapla wielka, dzięcioł młotogłowy, drozd brązowy...
Drozd brązowy.
Gdy wszedł do kanału, stanął z TYM twarzą w twarz.
Nie z klownem, tylko tym, co było pod przebraniem.
Krzyknął do mnie w szkole: "Widziałem COŚ"!
Patrzył prosto w... jakieś światło.
"Patrzyłem prosto w światło śmierci".
Potem powiedział, całkiem o tym zapomniałem, powiedział:
"Patrzyłem w światło śmierci i chciałem się tam znaleźć".
Światło śmierci.
- Muszę się napić. - Ja też.
- Coś się znajdzie, ktoś jeszcze? - Ja.
Stan.
Przepraszam za spóźnienie, kto tu jest?
Bill.
Richie, jeszcze nie wyjechałeś?
Ładny ten twój nowy nos.
Haystack, przybierasz na wadze?
Bev, tata się już nie martwi, podoba mu się twój chłop.
Cherlaczku, jak twoje sprawy łóżkowe?
Ściągnąłeś nas tu wszystkich, Mike, bo jako ciaptak, nie wyjechałeś.
Wreszcie mi się udało, jestem w świetle śmierci.
To prawda, co mówili.
Wszyscy tu pływają, wy też będziecie.
Wszyscy pływają.
Boże.
Mam tego dosyć, idę stąd.
Mówcie sobie, co chcecie, byle nie tutaj.
Zróbmy tylko porządek.
Bill, co to?
"Pięścią...
Pięścią wygraża strażom i krzyczy, że widzi ducha".
W kółko to samo.
Mama kazała mi to mówić, żebym się przestał jąkać.
Nie pomogło.
Idziemy stąd.
Henry! Tutaj.
Belch, co ty tu robisz?
Masz jakiś problem, pomóc ci?
Grzeczny chłopiec.
Nie musisz mówić głośno.
Słyszę twoje myśli, a oni nie słyszą mnie.
Czego chcesz, Miller?
Tego, co ty, odpłacić im.
Odpłacić.
Ale musisz dać stąd nogę, wrócić do Derry.
Brak mi cię i wszystkim nam.
Nic ci nie zrobią.
Wtedy też tak myśleliśmy.
- Przechytrzyli cię. - Nie mówmy o tym.
Dorwę ich, gdyby wierzyli choćby trochę.
Ale ty żyjesz,
możesz ich mieć tak czy owak.
Jednego po drugim.
Nie wyrwę się stąd.
W oknach są kraty, straż pełni Knootz, to kanalia, nienawidzę go.
Zajmę się Knootzem.
Prowadź.
Dobra, ty ścierwo, popamiętasz to sobie.
Nie, Mike.
To mi się nie przyda, dzięki że o mnie pomyślałeś, ale nie skorzystam.
Richie. Nie krzycz.
Mów coś, Mike, żeby zapomnieć o tym, co było w bibliotece.
Spokojnie, nie daj się temu, walcz.
Widziałem dziś siebie w aptece.
Wiem że to woda z kamforą, nic nie daje.
Skoro ci pomaga, to dobre lekarstwo. Zawsze w to wierzyłeś.
Teraz już pamiętacie, co się działo w Derry 30 lat temu.
Seria zabójstw, zranień, zaginień, zwłaszcza dzieci.
Wszyscy się bali, ale nikt nic nie zrobił. Prócz nas.
Omal nam się udało.
Henry Bowers przyznał się i zabójstwa ustały. Na 30 lat.
W ogóle,
co 30 lat w Derry zdarza się jakieś nieszczęście.
1960 pożar w klubie Black Spot,
1930 eksplozja w hucie, 1900 masakra przy Drake's Creek i tak dalej.
Do dziś nie wiadomo, w jaki sposób zniknęło 253 osadników.
Dziękuję ci za tę obrazową, choć nieco straszną historię.
Nie chciała wiedzieć.
Ale ty wiedziałeś. Pani Douglas nie chciała.
To choroba, Bev.
Choroba Derry, nikt nie chce wiedzieć.
- To zbyt straszne, więc udają... - Że nie ma sprawy.
Pamiętam, jak pan Ross stał przed domem, gdy wracałam ze szkoły.
Bowers już na mnie czekał...
Widziałam pana Rossa, był tak blisko, myślałam że mi pomoże.
Ale on się odwrócił i wszedł do domu.
Wtedy do mnie dotarło, że w Derry dzieje się coś złego.
I co wtedy zrobiłaś?
Wrócił tata, naprawdę się wtedy z tego ucieszyłam.
Minęło 30 lat i znów zaczynają się zabójstwa.
Sześć, może więcej i kilka zaginięć.
Chciałem być całkowicie pewny, nim po was zadzwonię.
I zdobyłem tę pewność na miejscu ostatniej zbrodni.
Boże, to zaledwie wczoraj...
Znalazłem tam to.
Georgie.
Coś szczególnego łączy nas, gdy jesteśmy razem.
Odnaleźliśmy się tamtego lata i ta wspólnota dała nam siłę.
Inaczej COŚ załatwiłoby nas, po kolei.
Czy to przypadek, że nikt z nas nie ma dzieci?
Klub Frajerów okazał się odskocznią do życiowego sukcesu.
Sporego.
Szóstka z nas opuściła Derry i zrobiła prawdziwą karierę.
A wszystko spadło na ciebie.
Trzymałeś straż za nas wszystkich, głupio mi.
Tak wypadło. Rodzice wtedy decydowali. Zostałem tu, bo sam chciałem.
Myślę, że niezupełnie...
Nie wiem, co będzie rano, ale doceniam to, co dla nas wszystkich zrobiłeś.
BRAK WOLNYCH MIEJSC
- Tak po nocy w drodze? - Daleko do Derry?
Jakieś pół kilometra.
Dzięki Bogu, omal nie zasnęłam za kierownicą.
Minie pani stare mokradła...
Mokradła?
Bawili się tam jako dzieci.
Dziękuję, pojadę już.
Może balona, pani Denbrough?
Chcesz balona?
Dopadli mnie koło szatni, nie miałem szans.
Znalazł mnie trener, myślałem że mi pomoże.
Wyśmiał mnie tylko, a we mnie coś jakby pękło.
"Trenujesz biegaczy, ty sukinsynu" - walnąłem.
Wiosną wyjdę na bieżnię i te twoje neptki będą mi skrobać marchewkę.
Przeprosisz mnie jeszcze za to.
- Nieźle. - I tak zrobiłeś?
Tak, biegałem na okrągło. Po pierwszej mili rzygnąłem i zemdlałem.
Potem już tylko trzymałem spodnie, żeby nie spadły.
Do marca schudłem 28 kilo. Biegając czułem, jakbym fruwał.
- I co? - Tak jak mówiłem.
Wykosiłem wszystkich na 200 i 400m. Poprosiłem, żeby mnie przeprosił.
Trzasnął mnie na odlew. To było piękne.
- Byłeś górą. - Wszyscy widzieli.
Skończyłem szkołę z wyróżnieniem w sporcie, jego za to wywalili.
Mógłbyś to opisać.
- Bill jest lepszy. - Ja pisuję horrory.
Trzeba wreszcie ustalić, co robimy, jeśli w ogóle.
Słuchajcie, kochani,
miło było powspominać przy kominku, ale wyprawa do kanałów mnie nie kręci.
Zupełnie mnie nie podnieca.
Rano zwijam żagle i wam też radzę wynosić się z Dodge City.
Zmywałam to kiedyś.
Co?
Krew, wszystko wtedy powycierałam.
Ale postanowiłam sprawdzić, czy ktoś jeszcze widzi krew.
Co to, zamordowano kogoś?
Naprawdę to widzicie?
Posprzątajmy tu.
Dotąd myślałam, że wariuję. Byłam taka szczęśliwa.
Pokochałam was wtedy za to. Potem krwi już nigdy nie było.
Już świta.
Zimno mi.
Mnie też.
- Przyniosę ci coś. - Mam szal w pokoju.
Daj klucz.
Masz swój?
Słuchajcie,
trzymamy się razem.
Przynieś, co ci wpadnie w rękę.
- Ben, nie idź sam. - Napełnię aplikator.
Idę z wami.
- Wezmę coś dla Richiego. - Za 3 minuty, nie zamykaj drzwi.
Cześć, czarnuchu. Odpłacę ci za wszystko.
Znalazłeś.
Mam wreszcie okazję ci podziękować.
Twe włosy jak zimowy ogień,
styczniowy żar...
Płonie w nim serce moje.
To ty. Długo czekałam, żeby podziękować poecie.
- Myślałaś, że to Bill? - Nie, wiedziałam, że ty.
Czekałam, aż będziemy do tego gotowi.
Ja już jestem, a ty?
Pocałuj mnie, grubasie.
Belch.
Mike.
Jak on umrze, zostanie nas piątka. Kto następny?
Dlaczego to robi?
Tyle ma nienawiści, jest takie podłe.
Chcę ci coś powiedzieć.
Pamiętasz, jaki był mój ojciec?
Zakochałam się w kimś, kto ma wszystkie najgorsze jego cechy.
Jak to możliwe, dlaczego tego nie widziałam?
Ale widzisz teraz, to cud.
Że w ogóle zdolna jesteś kochać,
że coś czujesz.
To też cud.
Masz duszę poety, Ben.
Twe włosy jak zimowy ogień...
Czemu to mówisz?
Napisałeś: Twe włosy jak zimowy ogień, styczniowy żar...
Myślałam, że to Bill, ale to ty.
Cholera, to ty czy klown? Nic już nie wiem.
To ja.
Moje serce płonie w nim też.
- Wyjdzie z tego. - Można go zobaczyć?
Jedna osoba i na króciutko.
Wszyscy tu są.
- Henry? - Nie żyje.
- Policja? - Nie wiedzą.
Uważaj, nikomu nie można ufać.
Gdyby ktoś pytał, tańcząc spadłeś ze stołu.
Znają mnie, kupią to na pewno.
- Co zrobicie? - Nie wiem, słowo daję.
W kieszeni marynarki.
Srebro może COŚ zabić.
Zostały przecież w kanałach.
Wróciłeś?
Czułem, że ONO śpi.
Czułeś. Poszedłeś sam?
Miałem w życiu kiepski okres, chciałem z sobą skończyć.
Chyba celowo chciałem się wystawić.
Błądziłem w ciemnościach cały dzień.
Pierwszy leżał przy kratce ściekowej, drugi tkwił w szczelinie muru.
Wziąłem je, na wszelki wypadek.
Poskładałem jakoś życie do kupy. Jedyny ślad, to ta siwizna.
Strach.
Jak zrezygnujesz i wyjedziesz, zrozumiem.
Ludzie, tu jest trup. Coś z tym trzeba zrobić.
- Też tak uważam. - Trzeba zawiadomić policję.
Słusznie.
Całe to miasto jest właśnie TYM. Oni wszyscy.
Właśnie, zrobi się szum i coś złego może nas spotkać.
No dobra, Stan nie żyje, Mike prawie też, mam dość.
I ja.
Dacie za wygraną?
Jestem za stary, żeby polować na potwory. Mike też.
I Stan.
Tak uważacie?
Muszę wyjść z tego pokoju, zaraz.
Włączmy telewizor,
wywieśmy kartkę "nie przeszkadzać" i chodźmy się naradzić.
Jestem za.
Policja ujawniła, że ofiara to 5 letnia Danielle Huxton.
Nie wiadomo, czy ma to związek z przypadkami zaginięć innych dzieci.
Ciało dziecka było brutalnie okaleczone.
Inne wiadomości...
Proszę obciążyć moje konto. Płacę kartą.
Ja też.
Świetnie się bawiłem, buźka.
Podwieźć cię?
- Dokąd? - Na lotnisko.
- My też. - Jedź z nami.
Właśnie coś zobaczyłem. Nie wiem, czy naprawdę.
Czy byście też to zobaczyli.
Nie mogę wyjechać.
Muszę najpierw to sprawdzić.
Nie mogę na jawie i pośród koszmarnych przywidzeń.
Płacą mi za straszenie innych, ale to ja wciąż się boję.
Całe życie.
Nie chcę się już bać.
Wracam.
Zabiję COŚ.
Pomóżcie.
Pomóżcie mi.
Proszę.
Nie macie czegoś praktycznego, jak choćby karabin maszynowy?
Mam tylko to, na pamiątkę.
- Diablo celnie strzelałaś. - Bez pudła.
Trafiłaś go w głowę, rozłupałaś mu czaszkę.
- I błysnęło światło. - Oślepiające.
Światło śmierci.
Skąd to masz?
Mike był tam i je znalazł.
Za niego i za Stana.
- Szczęśliwa siódemka. - Cała nasza paka.
Dajcie spokój, może teraz zaśpiewacie Kumbaya?
Zbudźcie się, weźcie oddech, nic nie czujecie?
To śmierć. Nie dla tamtych, dla nas, wisi w powietrzu.
Śmierć frajerom. Wiesz o tym, kapitanie.
Nie musisz iść.
Pewnie, po co tu przyleciałem, jadłem z wami kolację, po co jestem tutaj?
Naprawdę przydałby się karabin.
Najpierw znalazłem ten jego cholerny pompon.
- Prawie nowa. - O, Boże.
To niemożliwe. Audra...
Jak, na Boga...
Jest tutaj.
- Jego żona? - Dopadło ją.
Bill, czekaj!
Audra!
Audra...
Wracaj, Bill.
Chcesz dać się zabić?
Nic ci nie jest?
To moja wina. Pojechała za mną.
Możesz jej pomóc w jeden tylko sposób.
Po to tu przyszliśmy.
Musisz być z nami, jak wtedy, albo nikt stąd już nie wyjdzie żywy.
Chodź.
Trzymajcie się razem.
- Chyba to już poza mapą. - Chyba tak.
Tamtędy.
Jesteśmy.
Korzenie rosną aż tu.
- Pamiętacie, jak pękały ściany. - Gdy nadeszło.
- Boże, nie daj im ożyć. - Coś ty, spaghetciarzu.
Nie nazywaj mnie tak.
Chyba coś się zbliża.
Moja łódka.
Georgie.
To twoja wina.
Puściłeś mnie i COŚ mnie zabiło.
Nie, ja nie wiedziałem.
Bill, to nie jest Georgie. Walcz.
To było w studzience. Pozwoliłeś Temu mnie zabić.
Nie, kochałem cię.
- To nie jest twój brat, opanuj się. - Walcz z tym.
Ty nie jesteś Georgie, on nie żyje i to nie moja wina.
Zabiłeś mi brata, draniu, pokaż się!
Pokaż się.
Zabiłeś mego brata. Zapłacisz za to.
Odejdź stąd, póki możesz.
To twoja ostatnia szansa.
Pokaż się.
Głupcze.
Myślisz, że można mnie zobaczyć?
Nigdy mnie nie zobaczysz.
Zobaczysz tylko to, na co pozwoli twój mały mózg.
Odejdź, już.
Bo stracisz rozum
w moich światłach śmierci.
Jak tamci wszyscy.
Nie pokonamy tego.
To jakby walczyć z dymem.
Nie rozumiesz, co Mike chciał nam powiedzieć? To się karmi.
Budzi co 30 lat i żeby się nakarmić musi przyjąć jakąś formę fizyczną.
To JEST.
Tutaj.
Gdzieś.
Fe fi fo fum.
- Dość macie sił? - Musimy.
Chcę wam coś powiedzieć.
Kłamałem.
Co do czego?
Że mam dziewczynę. Nie mam. Nigdy z nikim nie byłem.
Jesteś dziewicą?
Tak.
Nic nie poradzę, ale dzięki za szczerość.
Daj mu mówić.
Nie mógłbym spać z kimś, kogo nie kocham,
a nigdy nikogo nie kochałem,
tylko was.
Audra.
- Czekaj! - Stój.
Uwolnię ją.
Idź do piekieł...
Dobry Boże.
"Pięścią wygraża strażom
i krzyczy, że widzi ducha".
Zabiera go!
Musimy...
Dokąd, Bev?
Co ja zrobię...
To kwas z baterii, gnido!
Wierzę w św. Mikołaja, w króliczka Wielkanocnego
i we wróżki,
ale w ciebie nie wierzę.
To kwas z baterii, znikaj!
Proszę, Boże, muszę go trafić.
Niezły strzał.
Spokojnie, wyjdziesz z tego, spaghetciarzu.
Nie mów tak do mnie.
Wiesz, że ja...
Eddie...
To nie koniec, jak COŚ wróci, gdy będę miał 70 lat...
- Dobijmy COŚ. - Raz na zawsze.
Audra.
Opuszczają ją.
Tak chciałbym nas zapamiętać, nad jeziorem,
w słońcu zachodzącym nad naszym dzieciństwem
nim starość mgłą pokryje wszystkie moje wspomnienia.
Teraz przywołuję te chwile z kart tego dziennika.
Koszmar się skończył. Zainteresowanie sprawą było mizerne, jak to w Derry.
Zwolniony z roli "strażnika pieczęci", ruszę się może stąd.
Gwiazda Richie'go błyszczy w filmie.
Partneruje mu komik, wypisz wymaluj, Eddie Kaspbrak.
Ben i Bev wyjechali z Derry, pobrali się i oczekują dziecka.
Kolejna klątwa przełamana.
Bill i Audra są tutaj. Jej stan pozostaje bez zmian, dziś wyjeżdżają.
Wracamy do domu.
Liczył, że wypocznie i wróci do siebie.
Jeszcze jedna ofiara światła śmierci.
Bill odwiedzał mnie co dzień, śmialiśmy się z naszych wspominków.
Jest bardzo przygnębiony, chciałbym mu jakoś pomóc.
Naprzód, srebrzysty!
Chwileczkę.
Ten rower uratował kiedyś Stana
i mnie.
Pędziliśmy na nim jak diabli.
Nie wiem, czy mi się to uda. Trzymaj się.
Zwalcz to, pokonaj.
Bill? Gdzie my jesteśmy? Co robimy?
Wszystko dobrze. Trzymaj się.